Terschelling

Jee, wat zeg je op zo’n dag als je bij elkaar in de auto stapt? Op weg naar een project voor de Stichting Vreemde kronkels dat is geïnitieerd door Erica van Leeuwen, schoonzus van Marjorie, die met haar kinderen op Terschelling woont. Want met de informatie van Erica in mijn achterhoofd weet ik dat het een emotioneel zware dag zal worden.

Al om half zeven ’s morgens sta ik voor de deur bij Jacqueline Stokkingreef, mijn vriendin en eigenaresse van Beeldbalans. Ik heb altijd geloofd in haar werk als fotograaf. Ze heeft veel voor me gedaan in de loop der tijd, waaronder de covers van mijn boeken voorzien van prachtige plaatjes. Vandaag, woensdag 14 september, gaat ze met mij mee naar Harlingen, om daar op tijd de veerdienst te kunnen pakken voor de overtocht naar Terschelling. Donderwolken boven de Waddenzee klitten bij elkaar. Maar tegen de tijd dat we het prachtige eiland naderen breekt de zon door. Alsof het zo moet zijn. De huurauto staat voor ons klaar. De kleinste, de goedkoopste, maar wel een auto waarin we Marjorie en haar kinderen Rinske en Kille vandaag kunnen vervoeren. Marjorie heeft namelijk geen auto en doet alles nog op de fiets. Na een tussenstop voor een grote bos zonnebloemen, rijden we door naar Midsland.

Kinderen Rinske (14 jr) en Kille (12 jr) vinden het allemaal een beetje spannend. Moeder Marjorie is lekker ontspannen, enthousiast en praat vrijuit. Marjorie is terminaal patiënt. Ze heeft uitgezaaide darmkanker en heeft twee weken geleden te horen gekregen dat er, na een lange tijd van vechten, niets meer voor haar kan worden gedaan. Ze leeft gescheiden van de vader van de kinderen, die in West-Terschelling woont. De kinderen zijn daar een paar dagen in de week. Maar voor het overgrote deel zijn ze bij Marjorie. Het is een geweldig driespan om te zien. Wat een lieve kinderen! Maar wat een verdriet.

Al snel nadat Jacqueline en ik bij Marjorie achter een grote kop thee zitten, komt Simone binnen. Ze werkt bij Total Trip Style als schoonheidsspecialiste en zal beginnen met het aanbrengen van een make-up voor Marjorie en Rinske. Speciaal voor de voorbereiding op de fotoshoot van vandaag. De eerste verrassing van vandaag. Met twee mooie dames en een knappe jongeman in de auto rijden we nadien naar West Terschelling. Daar staat, achter het huis van de vader van Rinske en Kille, boven op het duin, een boom die van grote betekenis is voor alledrie. Het wordt de afgesproken plek waar tegenaan kan worden getrapt of troost bij kan worden gezocht als Marjorie er straks niet meer is. Al over zes weken, volgens de specialisten. Daar zullen Marjorie, Rinske en Kille hun namen in de barst kerven. En hier wordt dus de wens van Marjorie vervuld voor onze stichting: het begin van hun fotoreportage, als herinnering voor altijd.

Nadien rijden we naar de BRU 8 die net de haven binnenvaart, want Marjorie heeft als mosselvrouwtje een speciale band met de mosselmannen van Terschelling. Het wordt een spontane actie. Marjorie ziet vanaf het duin dat hij binnenkomt in de haven en belt naar de kapitein. We zijn welkom voor het vervolg van de fotoshoot. Ze wordt door Jacqueline samen met haar mosselmannen op de foto gezet, de mannen die over een paar weken haar kist zullen dragen. 'Het is een verhaal,' schudt de stoere kapitein, zichtbaar aangeslagen. 

Hierna is het tijd voor wafels met cranberrycompote en slagroom bij Het Wakend Oog. Jacqueline en ik bestellen wel, op hun advies. Maar als onze bestelling is opgenomen, nemen zij niet. Denk omdat ze (te) bescheiden zijn. Het is ook misschien wel te veel allemaal. Dus reken ik, naast dit bedrag, ook een tegoedbon af. Zodat ze toch nog een keer met zijn drieën kunnen genieten van dat wat ze zelf zo lekker vinden. De bon wordt met een grote glimlach door Marjorie aangenomen en triomfantelijk onder de neus gedrukt bij Rinske en Kille.

En dan is de koek op. Letterlijk en figuurlijk. We rijden terug naar Midsland en vragen of we nog boodschappen moeten doen, of wellicht even langs school. Kille heeft zijn mobieltje in het kluisje laten liggen. De auto is er nu toch. Maar dat hoeft niet meer. Ze willen naar huis, weer lekker met zijn drietjes zijn. Quality time. Geheel begrijpelijk.

Het driespan wordt afgezet, mijn boek met ervaringsverhalen rondom darmkanker leg ik op de salontafel. Die wilde Marjorie graag hebben. We nemen afscheid, maar wat moet je dan zeggen? ‘Maak er een mooie tijd van’.
Maar dat ze dat doen, daar twijfel ik niet aan. Lief stel, lieve kinderen, een prachtige vrouw en een geweldige moeder. Ze bereidt haar kinderen op een fantastische manier voor op dat wat komen gaat.

Jacqueline en ik rijden nadien naar het strand. Foto’s maken en uitwaaien, maar ook even bijkomen.
Het blijft bijzonder, zo’n dag, zo’n project. Fantastisch werk. Ik ben dankbaar voor dat ik het doen mag.
Rinske en Kille hebben hun foto’s uitgezocht en de vergrotingen ruim een week later ontvangen. Net zoals een boekje voor in de tas. Met heel veel foto’s van deze bijzondere dag. Om hun moeder voor altijd bij hen te hebben.


‘De vergrotingen, losse foto's en twee persoonlijke boekjes voor de kinderen zijn binnen en het is prachtig geworden. De kinderen beschouwen het boekje als een kostbare schat waar niemand aan mag komen. Vorige week zijn we op de fiets naar West geweest waar we onze namen in de boom hebben gekerfd. Dat ging niet zo makkelijk, dus in plaats van een emotioneel moment werd het lachen, gieren, brullen. Ook met tranen. Daarna zijn we naar Het Wakend Oog gegaan waar we heerlijk hebben geluncht. Toen we jullie bon wilden inleveren vertelde de eigenaar dat wij die mochten bewaren voor een volgende keer. Dat rondje was van hem. Wat lief.

We hebben goede en slechte dagen, maar zolang het lachen nog de boventoon voert mogen we niet klagen.

Wij hebben genoten van jullie komst. Het was een dag waar de kinderen denk ik nog heel vaak aan terug zullen denken.
We nemen de mooie ervaring mee, waarheen we ook gaan.
Onze dank is groot.

Veel liefs van Marjorie,Rinske en Kille’



Met dank aan:
www.beeldbalans.nl en www.totaltripstyle.nl